Het aantal modellen dat een catwalk betreedt varieert zo sterk van de ene show naar de andere dat er geen officiële gemiddelde bestaat in de databases van de sector. Gespecialiseerde platforms zoals Tagwalk documenteren elke modeshow op basis van het aantal gepresenteerde looks, niet op basis van het aantal ingehuurde modellen. Dit onderscheid, dat vaak over het hoofd wordt gezien, verandert de manier waarop men de vraag kan beantwoorden.
Aantal looks en aantal modellen: twee verschillende gegevens
Een haute couture show kan meerdere tientallen silhouetten presenteren. Elke silhouet komt overeen met een passage op de catwalk, maar eenzelfde model kan twee, drie, soms vier verschillende outfits dragen tijdens een enkele show. Het tellen van de looks komt dus niet overeen met het tellen van de modellen.
In de praktijk, wanneer men probeert te schatten het aantal modellen van een modeshow, moet men eerst het formaat van de show identificeren. Een huis dat ongeveer veertig looks toont met snelle veranderingen achter de schermen kan ongeveer twintig modellen inzetten. Een ander huis, dat outfitwisselingen om redenen van podiumritme weigert, zal zoveel modellen rekruteren als er passages zijn.
Het aantal looks komt bijna nooit overeen met het aantal modellen. De kleedsters achter de schermen, de complexiteit van de outfits en het tempo van de show bepalen hoeveel veranderingen haalbaar zijn.
Haute couture, prêt-à-porter, onafhankelijk: zeer verschillende formaten
Variabiliteit is de dominante eigenschap. Een huis zoals Chanel of Dior presenteert tijdens de Parijse Fashion Weeks regelmatig meerdere tientallen silhouetten. De casting mobiliseert dan een aanzienlijk aantal modellen, waaronder verschillende terugkerende gezichten die de show openen of afsluiten.
Daarentegen draaien onafhankelijke modeshows en slow fashion evenementen in Frankrijk vaak om een twintigtal modellen. Dit cijfer komt terug in de feedback van mode-evenementproducenten in Marseille of Lyon, waar de budgetten direct de grootte van de casting beïnvloeden.
- De grote luxehuizen (Parijs, Milaan) zetten vaak tussen de dertig en zestig modellen in, soms meer voor spectaculaire shows met weinig outfitwisselingen
- De merken van middenklasse prêt-à-porter bevinden zich eerder tussen de vijftien en dertig modellen, met veranderingen achter de schermen
- De associatieve, school- of jonge ontwerpers shows dalen vaak onder de vijftien modellen, sommige beperken zich tot een tiental
De werkelijke range ligt tussen een tiental en meer dan vijftig modellen afhankelijk van het segment. Het praten over een uniek gemiddelde heeft niet veel zin zonder het type show te preciseren.
Productiebudget en modellencasting: de directe link
Caroline Lefrere, oprichter van het Agence Hermana, gespecialiseerd in scenografie en productie van modeshows, heeft aan Fashion United aangegeven dat onder de 50.000 euro is het bijna onmogelijk om een modeshow te produceren. Deze budgetondergrens omvat de locatie, techniek, communicatie, maar ook de casting.
De post modellen vertegenwoordigt een aanzienlijk deel van het totale budget. Elk model moet worden betaald, gekleed, gekapt, en opgemaakt. Het vermenigvuldigen van de passages betekent ook het vermenigvuldigen van de kleedsters en het personeel achter de schermen. Voor een jonge ontwerper met een krap budget is het verminderen van het aantal modellen een van de eerste afwegingen.
Waarom sommige huizen de casting opzettelijk opblazen
De meest media-aandachtige shows streven niet naar budgetefficiëntie. Een brede casting maakt het mogelijk om de diversiteit van morfologieën te tonen, bekende gezichten op te nemen die persaandacht genereren, en een massaal podiumeffect te creëren. Het aantal modellen wordt dan een communicatiemiddel net zo goed als een creatieve noodzaak.
Sommige huizen nodigen ook niet-mannequins (acteurs, muzikanten, atleten) uit om te lopen, wat de teller kunstmatig opblazen zonder dat deze deelnemers professionals op de catwalk zijn.
Waarom geen enkele database een betrouwbare gemiddelde publiceert
Tagwalk, de belangrijkste database van modeshows, registreert de looks, merken, en individuele modellen. Elke show wordt daar nauwkeurig gedocumenteerd. De beschikbare gegevens maken het echter niet mogelijk om een geconsolideerd gemiddelde te berekenen, en om een simpele reden: de formaten van modeshows zijn te heterogeen voor een gemiddelde om een beschrijvende waarde te hebben.
Een Valentino show in Rome en een afstudeershow in een modeopleiding in Parijs behoren niet tot dezelfde categorie. Ze samenvoegen in een gemiddelde berekening zou een cijfer opleveren zonder operationele betekenis.
De feedback uit het veld verschilt ook op dit punt. De castingdirecteuren van de grote huizen redeneren in termen van aantal looks en profiel van modellen (exclusiviteit, bekendheid, morfologie). Het totale aantal modellen is een gevolg van deze keuzes, geen doel op zich.
Wat gespecialiseerde tools toch mogelijk maken om te observeren
- De grote huizen presenteren tussen de dertig en zestig looks per seizoen, met een model/look ratio die varieert van 1:1 tot 1:3 afhankelijk van de backstage logistiek
- De modeshows van de Parijse Fashion Week mobiliseren gemiddeld meer modellen dan die van regionale of thematische modeweken
- De recente trend duwt sommige merken om het aantal passages te verminderen om de blootstellingstijd van elke silhouet te verlengen, wat het castingmechanisme mechanisch vermindert
Het beantwoorden van de oorspronkelijke vraag veronderstelt dus segmentatie. Voor een show van een groot huis tijdens een belangrijke Fashion Week, ligt de casting meestal tussen de dertig en vijftig modellen. Voor een onafhankelijk of opkomend evenement is een twintigtal modellen een gebruikelijk formaat. Deze grootten blijven schattingen, afhankelijk van het budget, de locatie, het artistieke concept en de duur van de show.